Aktualności

 

 

CZUWANIE NOCNE przy GROBIE PAŃSKIM

z WIELKIEGO PIĄTKU na WIELKĄ SOBOTĘ.

2021 rok

22.00 – 23.00 Os.Gazdy od numeru: 25 – 49

23.00 – 23.00 Os.Szuflów

00.00 – 24.00 Os. Marfiana Góra

1.00 – 2.00 ul. Smrekowa

2.00 – 3.00 ul. Willowa i Kokoszków Boczna

3.00 – 4.00 Os.Robów

4.00 – 5.00 ul.Kowaniec numery parzyste od : 64 – 110

5.00 – 6.00 ul.Kowaniec numery parzyste od : 112 – 180

6.00 – 7.00 ul.Kowaniec numery nieparzyste od : 73 – 117

7.00 – 8.00 ul.Kowaniec numery nieparzyste od :123 – 183

8.00 – 9.00 Os. Zadział

9.00 – 10.00 Os. Oleksówki od numeru: 1 – 22

10.00 – 11.00 Os.Oleksówki od numeru: 23 – 44

11.00 – 12.00 Os.Gazdy od numeru: 1 – 24

                                                                                                                                                               Kraków, dnia 23 kwietnia 2020 r.

                                                                                                                                                               Nr 988/2020

WYTYCZNE CO DO NIEKTÓRYCH KWESTII LITURGICZNYCH
W CZASIE OBOWIĄZUJĄCEGO STANU EPIDEMII


W nawiązaniu do „Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 kwietnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii” przekazuję następujące wyjaśnienia i wskazania:

1. Wyjaśnienia dotyczące prawnego obowiązku zakrywania ust i nosa:
a. Wierni gromadzący się w kościołach na sprawowaniu liturgii i poza nią są zobowiązani do zasłaniania ust i nosa. Duszpasterze powinni przypominać o tym obowiązku, ale
odpowiedzialność za wypełnienie nakazu ponosi każdy wierny osobiście.
b. Duchowny sprawujący kult religijny zwolniony jest z obowiązku zakrywania ust i nosa.
c. Duchowny wykonujący w pomieszczeniach kościelnych inne czynności duszpasterskie, jeśli w tym czasie ma bezpośredni kontakt z wiernymi, ma obowiązek zasłaniania ust i nosa.
2. Wskazania duszpasterskie dotyczące celebracji liturgicznych:
a. Mając na uwadze nauczanie papieża Franciszka o potrzebie bliskości pasterskiej z ludem, zachęcam księży do niesłabnącej gorliwości w trosce o dobro duchowe wiernych.  Stała     dyspozycyjność powinna przejawiać nie tylko w obowiązku rezydencji, ale też w pełnym poświęcenia codziennym sprawowaniu sakramentów, szczególnie pokuty i pojednania oraz  Eucharystii. Należy w tym trudnym czasie pamiętać o opiece nad osobami chorymi, w domach i szpitalach oraz o samotnych i bezdomnych. Dbałość o jak najszersze wykorzystanie  współczesnych środków przekazu, zgodnie ze słowami Ojca Świętego, powinna uwzględniać ich ograniczone wirtualne możliwości komunikacyjne w przestrzeni pastoralnej.
b. Podtrzymuję zachętę do przyjmowania Komunii św. na rękę. Należy jednak uszanować pragnienie wiernych przyjęcia Komunię św. do ust z zachowaniem ostrożności, roztropności i zasad higieny.
c. Polecam, aby w kościołach parafialnych raz w tygodniu, z wyjątkiem uroczystości oraz niedziel (por. Ogólne wprowadzenie do Mszału Rzymskiego, nr 374), odprawiana była
Msza święta według formularza „W czasie pandemii” (zał. nr 1).
d. W związku z apelem Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski z dnia 21 kwietnia 2020 roku do Modlitwy Wiernych w czasie Mszy świętej należy dodać wezwanie błagalne o deszcz (zał. nr 2). Zachęcam również, aby w czasie sprawowania Eucharystii poza niedzielami i uroczystościami korzystać z kolekty mszalnej „Modlitwa o deszcz” (MR, s. 167’’). Podobna intencja powinna towarzyszyć zbliżającym się dniom modlitw o urodzaje i za kraje głodujące (dawne „Dni Krzyżowe”) w dniach 18-20 maja 2020 r. Wobec wszystkich, którzy w duchu cierpliwości i pokory przeżywają obowiązujące ograniczenia, wyrażam wdzięczność i łączę się w ewangelicznej nadziei.

Ks. Tomasz Szopa                                                                                                                   X Marek Jędraszewski

Kanclerz Kurii                                                                                                           Arcybiskup Metropolita Krakowski


                                                                                                                                                                                                                                      

 

Ku pokrzepieniu serc:

Pewnego dnia ze stawu – wyszły trzy ciekawskie żaby, i wybrały się na odkrywanie świata. Zawędrowały na podwórze gospodarstwa, gdzie dostrzegły je gęsi. Które sycząc z zadowolenia dla odmiany jadłospisu rzuciły się na żaby. Zręcznym i dzielnym żabom udało się uciec wskakując do wiadra z mlekiem. Pływanie w mleku sprawiało im wielką przyjemność, ale wkrótce zaczęły się martwić, bo musiały się z niego jakoś wydostać. Próbowały wiele razy, ale na próżno – metalowe ścianki wiadra były gładkie i śliskie.

  • Pierwsza żaba, która była fatalistką, po kilku nieudanych próbach poddała się i utopiła.
  • Druga, przedstawiała typ intelektualistki, miała ogromną teoretyczną wiedzę. Błyskawicznie dokonała wszelkich obliczeń odległości od krawędzi wiadra, średnicy, koniecznej siły skoku, paraboli, przyciągania ziemskiego … i wyskoczyła energicznie. W swoich obliczeniach nie wzięła pod uwagę uchwytu wiadra. Uderzyła się w głowę, straciła przytomność i skończyła na dnie wiadra.
  • Trzecia żaba, ani na chwilę nie przestała pływać. Ze wszystkich sił starała się nie poddawać. Pod wpływem jej energicznych ruchów, mleko zmieniło się w masło, wprawdzie śliskie i dość twarde, aby żabie udało się wyskoczyć na zewnątrz.

Nigdy nie traćmy nadziei, bez względu na sytuację w jakiej się znaleźliśmy. Nie poddaj się, i próbuj znaleźć jakieś wyjście. To jak gra w szachy.

„ Pewien pajączek, pełen satysfakcji, uczepiony sieci utkanej z wielkim artyzmem i pieczołowitością, pewnego poranka dokonywał przeglądu – swej eleganckiej konstrukcji. I zauważył że najgrubsza nić nie wplata się harmonijnie w całą budowlę, ale zwisa samotnie w nieokreślonym kierunku. Rzekł wówczas do siebie: „ależ ta nić jest zbyteczna!. Nie rozumiem, dlaczego ma być zawadą dla całej pajęczyny!”. I nie namyślając się długo, oderwał ją. Pajęczyna, rozerwał się i spadła. Bo właśnie ta nić, podtrzymywała sieć w odpowiednim punkcie ściany. W ten sposób pajączek spadł na ziemię i leżał cały wraz z głową oplątany własną siecią, która zmieniła się w mały wilgotny strzępek. Wystarczył jeden mały ułamek sekundy by zniszczył całą wspaniałość swojego królestwa. A stało się tak, ponieważ pajączek nie rozumiał przydatności tej nici, która tak na pozór, samotnie tak zwisała z sufitu”.

Bóg jest fundamentem naszego życia.

Mrówka.

Po dniu intensywnej pracy, w ciepły letni wieczór, młoda mrówka powracała do domu pochylona od ciężaru zapasu pożywienia. Słonce skłaniało się ku zachodowi, lecz zmęczona mrówka nie miała ochoty podziwiać pięknego widoku. Spokojną atmosferę wieczoru przerwał jej śpiew skowronków. W pewnym momencie jeden z nich obniżył lot i rzekł do niej: „nie jesteś zmęczona życiem, trapiąc się bez przerwy o sprawy tak przyziemne. Znajdź trochę czasu na oswobodzenie się od więzów krępujących twoją naturę!” – powiedział ptaszek. Nadeszła noc. Mrówka, mimo iż czuła się w swoim mrowisku bezpiecznie, nie mogła zasnąć. Nawał myśli zalewał jej serce, a chęć nowego życia, podsycał na nowo słowa, które usłyszała. Z brzaskiem słońca, pełna zaciekawienia, drżąco, wyszła ukradkiem z mrowiska… . Po raz pierwszy innym wzrokiem, ogarnęła piękno natury, zachwyciła się harmonią stworzonego świata. I nie zdając sobie sprawy, wewnętrznie zachwyciła się pięknem otaczającego świata, szczęśliwie wznosząc hymny pochwalne na cześć wszelkiego stworzenia i Tego, który zawiesił słońce u bram swojej świątyni, by rozweselało serce każdej żyjącej istoty.

Nie tylko dzieci, ale i dorośli powinni odkrywać otaczający świat. Patrząc na otaczające piękno, budzimy w sobie tęsknotę za dobrem.

Pewna kałmucka bajka opowiada o mężu i żonie, który poszedłszy po drzewo znalazł igłę i nie wiedząc gdzie ją schować, wsadził ją między drewno. Powróciwszy do domu opowiedział o tym żonie.  Która odpowiedziała, że igłę wbija się do czapki, a nie chowa między drewno. Innym razem, znalazł siekierę, pamiętając o radzie żony włożył ją do czapki, i tak wrócił do domu. Żona znów była niezadowolona, i strofując go pouczyła że siekierę wkłada się za pas. Następnym razem, wyszedłszy z domu znalazł szczeniaka. Pamiętając o słowach żony, wsadził go za pas i przyniósł do domu. Żona znów musiała go pouczyć: że na małego pieska się gwiżdże i serdecznie przemawia aby szedł za człowiekiem. Gdy innym razem wyszedł z domu, napotkał grupę zakonników, na których zaczął gwizdać i wołać! Ale ci nie zwracali na niego uwagi i poszli dalej. Kiedy o tym opowiedział żonie, ta zwróciła mu uwagę że należało ich zaprosić i ugościć. Kiedy innym razem spotkał kilka wilków, zgodnie z pouczeniem żony zaprosił ich do domu aby się pożywiły. Wilki oczywiście skorzystały z zaproszenia, przyszły i zjadły go.

Jaki morał z tej bajki?! Skoro Pan Bóg dał ci różne władze duchowe:  mózg, oczy, uszy, nos, smak, sumienie, wolną wolę,.. korzystaj z nich i używaj i wyciągaj mądre wnioski.

Gobelin.

Pewien młody mnich został wysłany na kilka miesięcy do jednego z klasztorów, gdzie wraz z innymi zakonnikami miał tkać ogromny gobelin.Po kilku dniach żmudnej pracy zdenerwowany zerwał się z krzesła krzycząc: „dłużej tak nie mogę, to takie bezsensowne. Tkam złotą nitkę, a potem – z tego czy owego, przecinam ją i znów od nowa!. Cóż to za marnotrawstwo!”.

Wtedy odezwał się najstarszy mnich:

  • synu, nie widzisz gobelinu w taki sposób, w jaki będą go wszyscy oglądać. Siedzisz po jego lewej stronie, a do twoich obowiązków należy utkanie jedynie małego fragmentu.

Następnie, zaprowadził go w miejsce, skąd było dobrze widać cały gobelin, zawieszony w ogromnej pracowni. Młody mnich z wrażenia stracił mowę. Brał udział w tkaniu przepięknego obrazu przedstawiającego „ Pokłon Trzech Króli” a jego złota nić stanowiła część lśniącej aureoli wokół głowy Dzieciątka Jezus. To co mnichowi wydawało się marnotrawstwem, w istocie było cudownym dziełem.

Nie ględź, nie biadol, nie kwękaj, ale to, do czego przykładasz swoją rękę rób dokładnie i włóż w to swoje serce.

 

 

 

 

 

standard value (optional)